دروغِ روشن

آینه

ای کاش نه صادق بُدی

راست نمی گفتی وجاهل بُدی

بهرِ امید دل من اندکی

عکسِ نه آنچه که بدیدی بُدی

دروغِ روشن...

همین حوالی ام به شکلِ یک درختیا که یک حوضِ خالی ام مثالِ یک درختِ سبز یک درختِ کهنه سالِ با ابهّت و شِگَرف یا که حوض حوضِ خالیِ کُهن عمارتِ بلند حوضِ سالهای دور بدون آب خالی، اما پُر ز خاطراتِ خوش همین حوالی ام سراسرم امید آرزو به سر، پُر از جوانی ام نشانه ی تمامِ عمرِ رفته و پُر از نشانی ام نشانیِ دروغِ روشن...ادامه مطلب

تمامِ این نوشته ها

تمامِ یک گذشته است

تمامِ یک گذشته ی سفید

تمامِ حال

تمامِ زندگی

تمامِ حس و حال

تمامِ یک خیالِ پُر ز هیچ

تمامِ هر نبود و هرچه بود

تمامِ بچگی

جوانی و تمامِ زندگی

تمامِ هر انرژیِ مضاعف و تمامِ هرچه هیچ

دروغِ روشن...

هوا ابری که هست

یکجای دل انگار یک جنگی شده ست

دل می پرد سوی گذشته

غم، انگار که یک سدی شده ست

باران نمی بارد ولی ابر, سراسر

پهنه ی زیبای دنیا را گرفته ست

بدون حرف با یک عالمه حرف

پیاده می روم، این راه، یک دنیای دیگه ست

زمین در انتظار باد و باران

ولی کو، این هوا یک رنگ دیگه ست

آسمان ابریست، اما این سفیدی

رنگ یک رؤیای تیره ست

دروغِ روشن...

من از تقدیر، لبریزم

و از حادثه می خیزم

من از تعیینِ تکلیفِ وقایع می گریزم

شکلِ یک دریای لبریزم

پر از ایده پر از تصمیم های کوچک و ریزم

من، یک آهنین ابزارِ لب تیزم

و با هر مشکلی، مانند یک شمشیرِ بُرّا، می ستیزم

برگم، در فصل خزان با باد می ریزم

و اینک شاعرم، از شعرِ نو یا از غزل، کم کم، می...

دروغِ روشن...