دنیای آینه

به خنده ام خندید

چه صادقانه گریست

به وقتِ گریه ی من

او شبیهم بود

او خودِ من بود

نگاهم که میکرد

یک دنیا بود

پر از معنا

این زیبا بود

نگاهم میکرد

چشم در چشمم

بدون حتی پلک

این رؤیا بود

حرف میزد

تمامِ حرفِ دلم

بی هیچ کم و بیش

او...

او آنجا بود

درون آینه ام

یک دنیا بود

یک دنیا بود

دروغِ روشن...