کم کم

من از تقدیر، لبریزم

و از حادثه می خیزم

من از تعیینِ تکلیفِ وقایع می گریزم

شکلِ یک دریای لبریزم

پر از ایده پر از تصمیم های کوچک و ریزم

من، یک آهنین ابزارِ لب تیزم

و با هر مشکلی، مانند یک شمشیرِ بُرّا، می ستیزم

برگم، در فصل خزان با باد می ریزم

و اینک شاعرم، از شعرِ نو یا از غزل، کم کم، می...

دروغِ روشن...